Ferzan’ın İstanbul Kolajı…

‘Küfür edesim var, tükürükler saçarak hem de’ dersin. Herkese, ama en çok da belki kendine. ‘Haykırasım var aşkımı, bulmuşum işte ömrüme bedel olanı. Eminim hatta’ dersin. İçinde kalsın istemez, gönlünün düştüğü de bilsin istersin. Çaresizce aşkına sarılmak istesen de sarılamazsın işte… Çocukluğunda haykıramadığın, en sevdiğin olması gereken o en heybetli adama; babana böğürerek ‘senin yüzünden’ diye bağırmak…

Babam

Babalar evin direği derler. Halt etmişler. “Baba” Everest’tir aslında. Dimdik ayakta, Uzakta en heybetlisinden karlı dağdır. Dayanaktır. Can’dır. Sonra nefestir Baba… Üzüldüğünde sırtını sıvazlayan, Düştüğünde hemen yanıbaşında, seni ayağa kaldırandır. Kızsan bile yine hep en takdir edilen, En çok gözüne girilmek istenendir. Kahramandır Baba. Nezle bilmeyen, Hastalıkta yatağa düşmeyen, Elleri çizik çizik, Hayata karşı hep…

Canım Oğlum

Bugün sen çok gençsin yavrum Hayat ümit, neşe dolu Mutlu günler vaad ediyor Sana yıllar ömür boyu Ne yalnızlık ne de yalan üzmesin seni. Doğarken ağladı insan Bu son olsun, bu son Cem Karaca’nın oğluna yazdığı, insanın kalbine işleyen bu muhteşem sözleri eminim biliyorsunuz. Güzel günlere umut besleyen, hüzün dolu bu şarkıyı her dinlediğimde içim hep…