Bu siyasi konumlanma, pozisyon alma sahneleri oynanırken aklımda Lord of the Rings ve elbette Frodo Baggins dönüp duruyor bir haftadır.

Frodo mu taşıyacak bu kudretli yüzüğü demedik mi hikayenin en başında. Ama evet sadece o taşıyabildi.

Sadece Frodo o yüzüğün cazibesine kapılmadan, yollar, dağlar, cinler aşıp Hüküm dağının ateşinde yakıp eritebildi o yüzüğü. O tıfıl, ufak tefek cüssesinin altında koca bir yürek taşıdığı için yapabildi bunu. Sadece cesur olmak yetmezdi ya da demir yumruk veya çok çok zeki olma vasfı. Hayır, bunlar değildi. Sabırlı, inançlı ve elbette görev adamı olmak gerekirdi. Ve bir de sağduyusu çok önemli meziyetiydi. Doğruyu ve yanlışı ayırt edebilen, gerçekçi ve akla uygun kararlar verebilen bir karakterdi Frodo. Kararlıydı da. Varılacak hedef belliydi. Nokta. Yapılması gereken sadece o hedefe doğru adım atmaktı.

Yol arkadaşları gerekirse canlarını bile feda edeceklerdi elbette ancak o yüzüğü bir tek Frodo taşıyabilirdi. Ve bunun için de cesurca önce ilk adımı attı. Her bir adımı bir sonraki takip ede ede vardı meşhur Hüküm Dağı’na.

O da çok sınav verdi yol boyunca, yanında yürüyen arkadaşları da.

Yol uzun ve yol çetrefilli. Yol zehirli tuzaklarla dolu. Yol karanlığa çeken sarmaşıklarla sarılı, yönünü kaybetmiş yığınlarla kapalı.

Ve elbette yüzük daha da zehirli. Doğru olana değil, karanlığa doğru açılan bir kapının anahtarı o yüzük. Dolayısıyla bu anahtarı yok etmek, açabileceği kapıları da bir daha açılmamak üzere yıkmak gerekiyor.

İster beğenin, ister yol boyunca söylenin, bunu da yapabilecek, onca kudretli, onca heybetli hükümdara rağmen sadece ve sadece Frodo olabilir.

Frodo bu filmin sonunda hepimizin kahramanı olacak. O yüzük de Hüküm dağının ateşinde eriyip ortaçağın karanlığında kaybolacak. Dağlar, ovalar yeniden yeşerecek, o güneş tüm heybetiyle ısıtacak, aydınlatacak nicedir karanlığa mahkum yarınları.

Ve yol uzun, engebeli. Ve yol karanlık.

Ama yüzük taşıyıcısı sağduyulu, inançlı. Ama yüzük taşıyıcısı kararlı.

İşte o yüzden,

Yaşasın Frodo .