Göğsümün üzerinde koca bir öküz. Oturmamış da çökmüş oraya. Çok da ağır. Nefes alırken kemiklerim ağrıyor. Göğüs kafesimi açamıyorum. Nefesim yetmiyor çünkü. İçtiğimiz o son margaritanın bol limonlu tadı hala damağımda. “gitsem nereye kadar, kalsam neye yarar” diyorduk en son avaz avaz, sanki sezermiş gibi. Mutluydun çok, mutluyduk çocuklar gibi, gece yarısı yakamozlarla yüzerken. Kahkahaların…