Epeydir yazmadım derken zihnimin fonunda Orhan Gencebay çalmaya başladı ve otomatik olarak bu sözler.

“Yazıklar olsun, yazıklar olsun
Kaderin böylesine, yazıklar olsun
Her şey karanlık, nerde insanlık
Kula kulluk edene yazıklar olsun.”

Evet her şey karanlık, ömrümün en karanlık çağından geçiyorum. Uzuncana bir zaman dilimi. Bitemedi maalesef, çağın aslında aydınlığına tezat bu karanlıktan çıkacağımız günlere doğru çentik atıyorum neredeyse her gün.

Nerde insanlık?

Her şey karanlık.

Kula kulluk edenle dolu ortalık.

Hepsine yazıklar olsun.

Orhan baba sen zamanında demişsin, sonra da köşene çekilmişsin.

Üzerine eklenecek sözüm yoktur.