Oh, mon Dieu!

Bugüne kadar sıkılarak seyrettiğim, seyrederken uyuyakaldığım çok film olmuştur. Tamamını seyretmeye dayanamayıp orta yerinde kapattıklarım da. Ama bu film, bu kesinlikle başka bir başlık altına girer. Kuvvetle muhtemel de uzun süre o başlık altında tek başına takılır.

Oysaki ne güzel başlamıştık Film Ekimine.

Jeannette’in yorumları çok da kötü değildi. Fransız dahi yönetmen demişler, muziplik içinde anlatmış demişler. Jeanne d’Arc’ın çocukluk yılları demişler. İyi yani. Ve fakat yanınızda hançer getiriniz dememişler. Alışık olmadığımız metotlar demişler ama. Ordan uyanamadım işte…

Sinemada çok direndim. Tüm bu yorumları okuyunca, göremediğin birşey var, az sabret birazdan bağlanacak bu saçmalık dedim durdum film boyunca kendime. Hatta bir ara dalıp gitmişim uykuya. Rüyamda iki dakikada çekiverdim filmin sonunu ve fakat uyandığımda rahibelerin headbang’leri hız kesmemişti.

Herşey kabulüm olabilirdi ama neden bet sesler, detone tonlar olmak zorundaydı?

Filmi seyredeli iki gün oldu. Kendime yeni yeni geliyorum. Üstüne üstlük bugün dolunay.

Yazıktır, günahtır !