10 Kasım’da başladı her şey. Sonradan ayanlar da dahil olunca Ata’mın huzuruna çıkanlar sel oldu malum o gün. Her 10 Kasım’da olduğu gibi çok çok duygulandım yine saat dokuzu beş geçe. Ve elbette ağlıyorum o an. Fakat bu sene hüznüm tüm gün sürdü ve bitmedi. Gündemdendir, özlem katlandı tabi vs derken 1 hafta oldu.

Ağla ağla içim çıktı.

Haberlerde ağla,

Reklamlarda ağla,

Film seyrederken, müzik dinlerken…

Sabah körü balığa çıkan tekneleri görünce dahi göz pınarlarıma söz geçiremez oldum. “Bu soğukta Allah kolaylık versin balıkçılara” derken boğazım düğüm düğüm.

Sulugöz bir insan olduğum doğrudur. Ve fakat bu ne ya dedirtecek cinsten dalgalanan ruh halim ve coşan gözyaşlarım.

İsyannnnnnnnnn noktasındayım.

“Yok yavrum artık bir toparla kendini!” diye kendime telkine geçmiştim ki mevzuyu anladım.

Meğer mevzu “Süper Ay”‘daymış…

Dün Ahmet Hakan da yazmış. O zaman anladım. Valla kendisi bile pek bir duygulanmış, etkilenmiş. O bileyse dedim, yavrum takılma ve devam et dedim.

O zaman seslendim dün akşam yüzüne doğru kırmadan;

Ey sevgili Ay! uzaktan daha güzelsin (!)

Millet darlanmış zaten gelme artık üzerine üzerine gayrı !