Müzikleriyle hatırlanan filmler vardır. Belki bu da onlardandır, bilmiyorum gerçekten. Ancak tek emin olduğum Joni Mitchell’ın iliklerime işleyen sesi ve o muhteşem şarkının dümdüz, apaçık sözleri ve elbette Emma Thompson’ın harikulade etkileyici perfomansı.

Film çok eski; 2003 yapımı, seyredeli de yıllar oldu. Ancak, kulaklarımda çalmaya devam etti. Hep hatırlattı müzikleriyle kendini. Öyle bir film. Son derece sıradan ve tam da bu nedenle en çok kalbe dokunan. Seyrettiğim andan itibaren de soundtrack’ini her yerde aradım ama nafile. Yılbaşı ilahileri de dahil olmak üzere baştan sona ciddi duygusal dalgalanmalar yaşatan leziz bir müzik dinletisi. Ancak işte o bir sahne var ki hepi topu 3, 3.5 dk. ama iz bırakan bir sahne. Masalların gerçek olacağına inanırdım bir zamanlar, bilmiyormuşum diyerek Joni Mitchell kalbe işleyen sözleriyle giriyor sahneye ve sen koşup Karen’a sarılmak istiyorsun. O sahne aşkla ilgili belki evet ama şarkı çok daha geniş kapsamda vurgular yapıyor. Çok irdelemeye gerek yok aslında. Sözler son derece yalın ve altında ilave manalar aramaya gerek kalmadan çarpıyor.

1967 yılının Mart ayında Joni Mitchell’ın kendisi yazmış. Henüz 18’indeyken. Nasıl bir duygu derinliğidir? Aman Allahım demek istiyor insan şarkıyı dinlerken.

Şarkının sözlerini uçak yolculuğu sırasında Saul Bellow’un -Pulitzer’e de aday gösterilmiş- “Henderson the Rain King”‘inde bahsi geçen bulutları görebilmek için belki de, camdan dışarıya baktığında yazmaya başlıyor.

Ne kadar çok şey yaşamış olursan ol,

İnişleri görmüş olsan da çıkışlarından hemen sonra,

Yine de biliyorum diyemezsin…

Hangi duygudan, hangi hayattan bahsediyor olursak olalım.

Gerçekten bir oyuncak ülkesi olduğuna çılgınca inanan bir çocuktum. O geldi aklıma bir an. Ne mutlu bana. 🙂

Çocukluğumuz ya da ergenlik dönemlerimizde yaşadığımız tüm duygularımız hep en saf, hep en tepelerde ya da hep en derinlerdeydi. Üzüntümüzde dünyalar yıkılır, mutlu olduğumuz anlarda gökyüzünde havai fişekler patlardı. Hayatı hep öyle sanırdık. Bir kurgu roman gibi… Masallar belki de gerçek olurdu. Kim bilebilirdi ki?

Ne zaman büyüdük ve kirlendi dünya?

 

Küçük bir not: Bahsi geçen film: Love Actually; şarkı: Both Sides Now-Joni Mitchell