Babalar evin direği derler.

Halt etmişler.

“Baba” Everest’tir aslında.

Dimdik ayakta,

Uzakta en heybetlisinden karlı dağdır.

Dayanaktır.

Can’dır.

Sonra nefestir Baba…

Üzüldüğünde sırtını sıvazlayan,

Düştüğünde hemen yanıbaşında, seni ayağa kaldırandır.

Kızsan bile yine hep en takdir edilen,

En çok gözüne girilmek istenendir.

Kahramandır Baba.

Nezle bilmeyen,

Hastalıkta yatağa düşmeyen,

Elleri çizik çizik,

Hayata karşı hep dimdik !

Asla pes etmeyendir.

Dağ gibi,

Adam gibi adamdır.

Ata’dır.

Boşluğu dolmayan,

Yerine kimse konamayandır.