Birçok şeyi geride bıraktığım bir sene oldu benim için 2015.

Babamı mesela !

İçinde babamın olmadığı koca bir yıl,

dile kolay

365 gün geçmiş.

Sert bir seneydi.

Bitişi de fırtınalı ama bembeyaz oldu.

Sonra işim!

Bugüne kadar iş edindiğim tüm işlerimin son noktası da yine bu seneye denk düşer.

40. yaşım!

Ona da bir selam gönderiyorum.

Çekirdek dairemin dışında kalan,

Ve fakat yüreğimize işleyen o yitip giden masum hayatlar.

Arka arkaya ve çok sert fotoğraflar kaldı hafızamda 2015’ten.

“Yüreğin kararmasın daha fazla, bu da sana kıyağım olsun” der gibi.

Çok sıcak ve samimi, candan dostlar bonusu oldu bu yılın.

Daha da kenetlendik,

Beraber ağladık, sonra kahkahalarla güldük hayatımıza,

hep aynı içtenlikle…

Beni tamamlayan diğer yarım, Canım, hayat arkadaşım…

2015’in her saniyesinde benim kanatlarım oldu.

Bambam!

Daha bir büyüdü, okullu oldu,

Okur yazar oldu sonra canım oğlum.

2015’in en güzel hatıralarından birisi işte …

Siyah değildi yani her şey,

Aslında tam şafak vakti gibi…

Karanlık yavaş yavaş dağıldı ve güneşi gördüm.

Tüm sıcaklığı ile kalbimi sarıp sarmalamasına izin verdim 🙂

“Hoşçakal” o vakit sevgili (!) 2015.

Hayatımın ikinci yarısı; sana da kocaman bir “Merhaba”.